Het jaar van Oekraïense Nadya Tsvyk: ‘Mijn neef aan het front raakte zwaargewond'

© RTV Utrecht
Provincie Utrecht - Ping! De telefoon van Nadya licht op. “Dat is Telegram”, zegt ze. “Via Telegram ben je snel op de hoogte van wat er gebeurt in Oekraïne. Heel handig als je daar bent, vooral als er drones worden verwacht of raketten.” Nadya volgt het nieuws over de oorlog in Oekraïne nog dagelijks. “Ik begin mijn dag ermee en ik sluit mijn dag er ook mee af. Aan het begin van de oorlog was ik er ieder half uur mee bezig. Dat is nu minder. Je moet jezelf op het gegeven moment ook in bescherming nemen.”

In de laatste week van 2023 en de eerste week van 2024 kijkt RTV Utrecht terug en vooruit met de hoofdrolspelers uit het nieuws van het afgelopen jaar. Vandaag: de Oekraïense Nadya Tsvyk uit Utrecht.

Nadya woont al 20 jaar in Utrecht. Ze kwam naar Utrecht voor haar studie en trouwde met een Nederlander. Samen hebben ze twee kleine kinderen. Regelmatig keert Nadya met haar gezin terug naar haar thuisland om haar ouders te bezoeken, die in het westen van Oekraïne wonen. “Ik ben dit jaar in de zomer en in de herfst geweest. Het is daar relatief veilig.” Maar ook in het westen is de oorlog zichtbaar. “Er lopen ook militairen rond. Je ziet veel militairen die een been zijn verloren of een arm.”

Gewond aan het front

De oorlog in Oekraïne woedt nu al bijna twee jaar. “En dat blijft moeilijk. Het is een doorlopend verhaal, waar niet snel een einde aan lijkt te komen”, vertelt Nadya. Als ze terugblikt op 2023 dan springen er voor haar twee moeilijke momenten uit: “Als moeder van twee kids doet het ontzettend veel pijn dat er zoveel kinderen zijn overleden. Er zijn al meer dan 500 kinderen omgekomen in de oorlog.” Nadya’s neef vecht aan het front in Oekraïne en raakte dit jaar zwaargewond. Ook dat greep haar erg aan. “Hij heeft drie dagen in coma gelegen. Het was spannend of hij het ging redden.” Langzaam krabbelde hij weer op. “Hij kan nog steeds aan één oog niet zien. Heftig, en hij is toch gewoon weer teruggegaan naar het front om mee te helpen.”
Nadya vindt het belangrijk om dit soort verhalen te blijven vertellen, zodat de oorlog niet in de vergetelheid raakt. “Je ziet dat er in de media nu minder aandacht voor is. Dat is misschien jammer, maar ik begrijp dat er nu veel aandacht uitgaat naar het Israëlisch-Palestijns conflict. Dat is namelijk ook belangrijk.”

Steun

In haar directe omgeving ervaart Nadya nog steeds veel steun omtrent de oorlog in Oekraïne. “Ik heb bijvoorbeeld een collega die met het Rode Kruis naar Oekraïne gaat om te helpen. Mensen gaan wel door met steun.” Zelf helpt Nadya in Amstelveen vrijwillig op een school voor Oekraïense kinderen die gevlucht zijn. “Een zondagsschool, waar ze onder andere kunnen praten over de dingen die ze meemaken.” Ook in Utrecht moeten Oekraïense gezinnen met kinderen die gevlucht zijn hun weg proberen te vinden, onder meer in overvolle opvanglocaties. “Dat is moeilijk voor hen. Het is een onzekere plek.”

Komend jaar

Het komende jaar gaat Nadya met haar gezin verhuizen van Utrecht naar Doorn en zal ze haar ouders blijven opzoeken zolang het kan. Ze hoopt op blijvende steun vanuit het Westen voor Oekraïne en op de overwinning in 2024. “De steun en wapens uit het Westen zijn erg belangrijk, zonder deze steun gaat Oekraïne het namelijk niet redden”, aldus Nadya. “Ik hoop erg op de overwinning en dat we kunnen huilen van geluk in plaats van verdriet. Net zoals mijn oma, die de overwinningsdag van de Tweede Wereldoorlog meemaakte, en daar geregeld tranen van geluk van had."