Column John Schaap

Het is maandagmorgen en ik zit de commentaren in de media en op Twitter te lezen over het Nationaal Songfestival, beter kan ik dit niet doen. Als liefhebber van het Nederlandse lied wind ik me op als ik lees hoe mensen schrijven over de artiesten die gisterenavond hun uitvoering van het vrolijke liedje van Pierre Kartner hebben gezongen. Ik ga in deze column verder niet in op wat er geschreven wordt door vaak hele bekende Nederlanders, ik wil me niet verlagen tot dit niveau. Ik vraag me telkens weer opnieuw af waarom er toch zo geschopt moet worden op het Hollandse lied en de vertolkers daarvan. Dezelfde mensen die commentaar geven lopen wel in de polonaise voorop te lallen, gek genoeg kennen ze ineens wel alle teksten. Ik heb als liefhebber wel genoten van het NSF en was niet partijdig, ik had natuurlijk wel mijn voorkeuren voor de wijze waarop het liedje geproduceerd was. Wij hebben een geweldige avond gehad en Shalala, ik ben verliefd gaat niet meer uit mijn hoofd, dat geeft direct weer aan wat de kracht is van dit liedje is. De geestelijk vader van het liedje, Pierre Kartner heeft in de afgelopen weken veel kritiek over zich heen gekregen in de media. Het liedje zou simpel zijn en meer voor het smurfenvolk om te zingen in een klein café aan de haven, dat is een van de reacties. Deze mensen vergeten al snel dat Pierre met 't Smurfenlied wereldberoemd is geworden, wereldwijd verkocht hij van het Smurfenlied meer dan 25 miljoen platen.“Het kleine café aan de haven” is door meer dan 250 artiesten gecoverd en zelfs Demis Roussos behoort met zijn “Red Rose Café” tot een van deze vertolkers. Ik ben niet degene die het voor Pierre hoeft op te nemen, dit kan hij heel goed zelf, maar vind dat respect wel op zijn plaats is. Uit een terugblik in de geschiedenis van de Nederlandse inzendingen blijkt dat in juist deze eenvoudige liedjes de kracht ligt. Dinge Dong, De troubadour, Een beetje, Net als toen, titels van inzendingen waarmee Nederland het Eurovisie Songfestival heeft gewonnen. Gisterenavond hebben wij in de studio genoten van de uitzending die weer als vanouds gezellig was en een hoog meezinggehalte had, precies waar het omgaat bij een Songfestival, dit is voor mijn gevoel afgelopen jaren bij de afgelopen inzendingen achterwege gelaten. De discussie over het niveau van de artiesten wil ik me niet in mengen. Wat wel is gebleken in afgelopen jaren, is dat deze artiesten op de themakanalen en radiozenders die zich richten op de doelgroep voor hoge kijk en luistercijfers zorgen. Haarzuiver wordt er niet altijd gezongen maar wel uit ’t hart, daarmee weten deze vertolkers van het levenslied mij en vele anderen duizenden fans te raken. Nederland wordt vertegenwoordigd door Sieneke tijdens het Eurovisie Songfestival. Een meisje dat dicht bij haar publiek staat, een prachtige stem heeft en waar ik zonder twijfel over kan zeggen dat zij een waardige opvolgster voor Marianne Weber zou kunnen zijn in de toekomst. De boze tongen die beweren dat Nederland weer op de laatste plaats eindigt met de jonge Sieneke kunnen weleens bedrogen uitkomen. Ik moet even denken aan de Vlaamse Sandra Kim, veertien jaar oud en het eenvoudige liedje “J'aime la vie” dat je vanzelf meezingt, zij won in 1986 voor België het Eurovisie Songfestival. Ik zie het Songfestival met een glimlach op mijn gezicht  tegemoet en heb veel vertrouwen in onze Sieneke!

Laatste update: maandag 8 februari 2010 13:24 uur © RTV Utrecht/Bingo FM